Posts Tagged ‘papier’

Het is officieel: the smart phone has killed the postcard. Die conclusie trekt althans een Britse reisorganisator op basis van een enquête bij zijn klanten. 35 % van de respondenten stuurt het liefst foto’s en sms’jes van op reis - floep, direct, via de gsm. Slechts 15 % (vooral 55+’ers, amper 18-24-jarigen) gaat nog voor postkaartjes.

Ik heb nochtans niets dan goeie herinneringen aan postkaartjes schrijven. Het was altijd een vaste activiteit tijdens onze gezinsvakanties. Eentje die bovendien gespreid kon worden over verschillende dagen.
We stuurden, schat ik, altijd een dertigtal postkaarten. Het postkaartenrekje van de plaatselijke dagbladhandelaar werd geplunderd. Mijn broers en ik mochten allemaal een aantal kaarten uitkiezen. Gewoon, wat we het leukste vonden. (jongste broer ging steevast voor de idiote kaartjes met een pratende ezel of zo).
Alleen voor de postkaarten voor de grootouders en andere bejaarden golden strikte regels. Zij kregen, volgens de instructies van papa, steevast zo’n mozaïekkaart vol kleine foto’s - “dan kunnen ze er lang naar kijken”.
Thuisgekomen werd de buit naast de adressenlijst gelegd. Welke kaart was geschikt voor wie. En vooral: wie kreeg dit jaar de idiote ezelkaart van mijn broertje.

En dan het schrijven. Dat gebeurde bij voorkeur ’s avonds. Er werd een sport van gemaakt om op elke kaart iets anders te schrijven. We maakten ons er niet van af met eenvoudige “zonnige groeten”. Of wat had u gedacht!?
De inspiratie vond mijn vader in een wijntje uit de streek. Hij verzon en dicteerde. Ik schreef. Hoe later het werd, hoe ‘origineler’ de vakantiegroeten.
Vooraleer alles de volgende dag gepost werd, werden de laatste kaarten nog eens nagelezen - en eventueel gecensureerd.
Ah, memories!

Maar nu zitten die postkaartjes dus in hetzelfde verdomhoekje als de nieuwjaarskaartjes en de verjaardagswensen.
Zou het niet zijn zoals met alle communicatie tegenwoordig: sturen doen we het liefst elektronisch, maar als het op ontvangen aankomt, dan zijn we nog altijd het meest gecharmeerd door iets tastbaars op papier. Een zorgvuldig gekozen kaart, met de hand geschreven, postzegeltje erop. Speciaal voor jou.

Als we dit weekend nu eens allemaal de adressen van vrienden en familie bij elkaar sprokkelen, en van op vakantie lekker ouderwetse kaartjes naar het thuisfront sturen?
De wereld wordt meteen een beetje mooier, als je ’t mij vraagt.

Zonnige groeten,
Liesbet

I read an interesting study in The International Journal of Life Cycle Assessment. It’s aim: quantifying the carbon footprint of the production of National Geographic Magazine. Its scope (or system boundaries) include everything from the forest, the paper mill, the editorial content up to the disposal as illustrated below (copyright Springer Verlag)

The findings of this study, which you can read and download here match our own findings with the CF calculation which we have published about in previous posts. And in our whitepaper which you can read on our public website. The methodology is also partly common (GHG protocol from the WBCSD). The paper in this case as in our calculations accounts for more than 70% of a printed product’s carbon footprint. The article strangely enough does not mention anything sourcing the pulp from responsibly managed sources, as in FSC-certified forest management which we find to be an integral and substantial part of more sustainable printing.

I would be interested to see a follow-up study with the comparison between the lifecycle assessment of the printed version versus the iPad version for example. I can see how the distribution part would benefit from transporting bits and bytes rather than atoms. but for the total lifecyle, my guess is the print version would win, if only because shared reading or rereading the paper version does not impact the carbon footprint, whereas every page-turn on your hard-to-recycle tablet needs electricity.

To be continued…

Tijdens de sluiting wordt er een nieuwe vloer gelegd in de kantoren. Bye bye zandkleurige vinyl en grijs vasttapijt! Feeststemming alom bij de aankondiging van het nieuws… totdat de adder in het gras zijn kop opstak: alle kantoren moeten leeggemaakt worden, want anders kan die nieuwe vloer natuurlijk niet gelegd worden.

Sinds vorige week wordt elk vrij moment dus benut met het uitmesten van kasten en bureaus.
Voor mij valt dat nogal mee. Ik ben hier een mens zonder papieren. Na amper een paar maanden Artoos en een strikt toegepaste zelfrestrictie op nutteloze prints, blijft mijn aandeel in het papierafval van de studio beperkt. Maar ik geef u graag een blik op de oogst van deze morgen:
- de zoveelste lading fotoboeken. Die zijn al jaren niet meer in gebruik. Tegenwoordig vinden mijn collega’s hun beelden op websites als shutterstock.com;
- een “Gids voor het grafisch verwerken van tekst” uit de jaren ‘80. Hopeloos verouderd, bewijze ook de inleiding waarin de uitgever triomfantelijk aankondigt dat er een heel hoofdstuk over “de floppy” is toegevoegd. Een floppy!? Vind eens iemand onder de 30 jaar die weet wat dàt is;
- bergen diskettes. Daar staan zeker belangrijke dingen op (not!);
- prijslijsten van Dell uit 1998. Iemand geïnteresseerd in een eenvoudige laptop van 100.800 BEF (123.904 BEF incl. BTW en transport)?
- en net nog een doos gigantische elastieken. Die was blijkbaar al lang verloren, want Anita’s vondst werd op luid gejuich onthaald. Soit, die doos wordt dus niet weggegooid.

Alle rommel en oud papier wordt eerst in het berghok verzameld - een tussenstation op weg naar de containers beneden. En het duurde niet lang, of er begonnen terug dingen te verdwijnen uit het vuilnis…
Oude fotoboeken werden mee naar huis gesleurd voor bevriende kleuterjuffen. Zonde om weg te gooien, want ideaal materiaal voor het betere knip- en plakwerk in de kleuterklas.
Herontdekte boeken en magazines over kleurgebruik, typografie, toegepaste grafiek, reclame, … werden opzij gelegd. Altijd fijn en inspirerend om eens door te snuisteren.
En ik kon het niet over mijn hart krijgen om al die mooie boeken met papierstalen richting recyclage te zien vertrekken. Ik heb een zwak voor mooi papier. En die stalenboeken zijn enige notitieschriftjes.

Resultaat? De grote kuis is uitgedraaid op een schattenjacht. Het boeken- en magazinerek in de studio is verrijkt met een hoop hergewaardeerd referentiemateriaal. Papier heeft nog maar eens bewezen wat een aantrekkingskracht het heeft. En ik, ik ben niet langer een mens zonder papieren.

PMS staat voor “Pantone Matching System” en is een gepatenteerd systeem om kleuren te definiëren.  Je komt Pantone kleuren of PMS kleuren vaak tegen in de definitie van een logo of de huisstijl. Het is een model om de kleuren van vb. een logo te beschrijven zodanig dat je er zeker van kan zijn dat elke drukker aan wie je dit specifieert een zelfde resultaat zal bekomen.

Waarom?  Omdat dit systeem eindig bepaalt hoe zo’n bepaalde kleur samengesteld moet worden. De drukker bestelt dus gewoon de inkt met de juiste PMS referentie voor de juiste papiersoort (gestreken of ongestreken) en kan aan de slag.

Waarom zou je dit nu gebruiken als je ook CMYK hebt? Pantone inkten hebben een veel ruimer bereik en kunnen ook gebruikt worden voor speciale kleuren te drukken, zoals metaalkleuren of fluorescerende kleuren.

Een katern is een woord dat je vaak tegenkomt om een deel van een krant aan te duiden. Eigenlijk duidt het in een commerciële drukkerij op een ‘plano’ vel dat opeenvolgend wordt gevouwen volgens een ‘inslagschema’, tot je een aantal opeenvolgende pagina’s bekomt.

Bijvoorbeeld :  Een vel van 70 x 100 cm is een courant persformaat voor commercieel drukwerk. Dit kan gevouwen worden tot een katern van 16 pagina’s A4. Aan elke zijde (recto en verso) worden dan 8 bladzijden gedrukt.

Wat stel jij je voor bij gestreken papier? Was het dan eerst gekreukt misschien?
De term gestreken staat hier voor de manier waarop het papier werd afgewerkt met een strijklaag, zodanig dat het beter geschikt is voor kleurendruk in offset. De gestreken papiersoorten zijn de meest courante bij commercieel drukwerk. Je vindt ze met drie verschillende afwerkingen :

• mat
• glanzend
• satijnglas of halfmat

Er bestaan bijgevolg ook ongestreken papiersoorten. Die hebben een oppervlak dat niet zo ‘glad’ is en waarbij de inktopname in offset anders is. De ongestreken papiersoorten vind je terug voor toepassingen als enveloppen en briefhoofden, antwoordkaarten en bij sommige kunstboeken.

Ook bij de FSC-gecertificeerde papiersoorten vind je dit onderscheid terug, zodanig dat je zonder problemen kan kiezen voor een vermindering van je ecologische voetafdruk zonder aan keuzemogelijkheden in te boeten