Archive for the ‘Zo maar’ Category

Kijk op www.artoos.be voor een stand van zaken

Klik hier voor de Nederlandse versie

Dans la nuit de vendredi 7 au samedi 8 octobre 2011, l’imprimerie Artoos a été victime d’un incendie. Le département finition a été réduit en cendres. Un court-circuit est sans doute la cause de l’incendie.

Grâce à l’intervention rapide des corps de pompiers de Haacht, Louvain et Malines et parce que l’infrastructure du bâtiment est complètement en ordre en matière de prévention les dégâts aux autres départements sont limités aux dégâts d’eau et de fumée.
Ces dégâts sont réparés ce weekend encore avec l’aide de deux sociétés spécialisées et de dizaines de volontaires. De cette façon, Artoos pourra reprendre ses activités dès le lundi 10 octobre afin de limiter au minimum les inconvénients pour les clients.

La direction a pris immédiatement les mesures nécessaires afin de répartir les travaux du département sinistré auprès de sous-traitants. De plus, un partenaire imprimeur a décidé de mettre son département finition à la disposition d’Artoos pendant la nuit.

“Au courant des prochains mois, ce département sera reconstruit complètement. Nous investirons dans un tout nouveau parc machine pour la finition. Grâce à notre structure financière saine et parce que tout est en ordre pour les assurances, je m’attends à pouvoir d’entamer la reconstruction très rapidement,” ainsi dit Jos Artoos, administrateur délégué.

Cliquez ici pour la version française

In de nacht van vrijdag 7 op zaterdag 8 oktober 2011 heeft er een uitslaande brand gewoed in de gebouwen van de Artoos Communicatiegroep in Kampenhout-Sas. De afdeling voor mechanische afwerking werd volledig vernietigd. De oorzaak van de brand is meer dan waarschijnlijk een kortsluiting.

Dankzij een snelle interventie van de brandweerkorpsen van voorpost Haacht, Leuven en Mechelen, en omdat de gebouwinfrastructuur op het vlak van brandveiligheid volledig in orde was, is de schade in de andere afdelingen beperkt gebleven tot rook- en waterschade.

Die schade wordt dit weekend hersteld door twee gespecialiseerde bedrijven en tientallen vrijwilligers, zodat Artoos op maandag 10 oktober zijn activiteiten kan hervatten en de klanten minimale hinder zullen ondervinden.

Regelingen zijn reeds getroffen opdat de werkzaamheden van de afgebrande afdeling tijdelijk opgevangen worden door bestaande relaties. Er kwam ook al een aanbod van een bevriende drukkerij die haar afwerkingsafdeling ’s nachts volledig ter beschikking wil stellen van Artoos.

“De komende maanden zal de verwoeste hal opnieuw opgebouwd worden. Er zal ook geïnvesteerd worden in een volledig nieuw machinepark voor de machinale afwerking van ons drukwerk. Dankzij de gezonde financiële structuur van ons bedrijf en omdat alles verzekeringstechnisch in orde is, verwacht ik dat we snel kunnen beginnen aan die heropbouw,” aldus Jos Artoos, gedelegeerd bestuurder.

Het is officieel: the smart phone has killed the postcard. Die conclusie trekt althans een Britse reisorganisator op basis van een enquête bij zijn klanten. 35 % van de respondenten stuurt het liefst foto’s en sms’jes van op reis - floep, direct, via de gsm. Slechts 15 % (vooral 55+’ers, amper 18-24-jarigen) gaat nog voor postkaartjes.

Ik heb nochtans niets dan goeie herinneringen aan postkaartjes schrijven. Het was altijd een vaste activiteit tijdens onze gezinsvakanties. Eentje die bovendien gespreid kon worden over verschillende dagen.
We stuurden, schat ik, altijd een dertigtal postkaarten. Het postkaartenrekje van de plaatselijke dagbladhandelaar werd geplunderd. Mijn broers en ik mochten allemaal een aantal kaarten uitkiezen. Gewoon, wat we het leukste vonden. (jongste broer ging steevast voor de idiote kaartjes met een pratende ezel of zo).
Alleen voor de postkaarten voor de grootouders en andere bejaarden golden strikte regels. Zij kregen, volgens de instructies van papa, steevast zo’n mozaïekkaart vol kleine foto’s - “dan kunnen ze er lang naar kijken”.
Thuisgekomen werd de buit naast de adressenlijst gelegd. Welke kaart was geschikt voor wie. En vooral: wie kreeg dit jaar de idiote ezelkaart van mijn broertje.

En dan het schrijven. Dat gebeurde bij voorkeur ’s avonds. Er werd een sport van gemaakt om op elke kaart iets anders te schrijven. We maakten ons er niet van af met eenvoudige “zonnige groeten”. Of wat had u gedacht!?
De inspiratie vond mijn vader in een wijntje uit de streek. Hij verzon en dicteerde. Ik schreef. Hoe later het werd, hoe ‘origineler’ de vakantiegroeten.
Vooraleer alles de volgende dag gepost werd, werden de laatste kaarten nog eens nagelezen - en eventueel gecensureerd.
Ah, memories!

Maar nu zitten die postkaartjes dus in hetzelfde verdomhoekje als de nieuwjaarskaartjes en de verjaardagswensen.
Zou het niet zijn zoals met alle communicatie tegenwoordig: sturen doen we het liefst elektronisch, maar als het op ontvangen aankomt, dan zijn we nog altijd het meest gecharmeerd door iets tastbaars op papier. Een zorgvuldig gekozen kaart, met de hand geschreven, postzegeltje erop. Speciaal voor jou.

Als we dit weekend nu eens allemaal de adressen van vrienden en familie bij elkaar sprokkelen, en van op vakantie lekker ouderwetse kaartjes naar het thuisfront sturen?
De wereld wordt meteen een beetje mooier, als je ’t mij vraagt.

Zonnige groeten,
Liesbet