Archive for the ‘Click here for creativity’ Category

Ik heb nog nooit in een bedrijf gewerkt waar collectief verlof bestond. En neem het van me aan: het is een heksenketel, de laatste dagen voor de sluiting. We proberen zoveel mogelijk zaken af te werken om de vakantieploeg niet nodeloos te belasten. De paar klantenbegeleiders en grafici die de boel hier de komende weken gaan rechthouden, zitten immers al helemaal volgeboekt.

Nee, flits me dan maar terug naar eind juni. Toen waren we met de studio in Londen. Het bezoek aan “D&AD New Blood” is een jaarlijkse traditie geworden. Op die beurs stellen pasafgestudeerde grafische studenten hun werk voor. Zeer inspirerend. Maar soms ook déjà vu.
Ik had een beetje het gevoel in de speeltuin van Cannes rond te lopen. Op dat internationaal reclamefestival kom je ook ogen te kort en word je overdonderd door Het Werk. Soms eenvoudig geniaal, maar - zelfs op dat niveau - ook vaak wenkbrauwfronsend.

Wat mij in Londen vooral opviel was dat duurzaamheid hot is. Niet alleen bij de studenten op de tentoonstelling (de jeugd van tegenwoordig doet het goed wat groen bewustzijn betreft), maar in de hele stad.
Het was meer dan 10 jaar geleden dat ik in Londen geweest was. En waar ik vroeger onder de indruk was van het gekrioel van de metropool, was ik nu gecharmeerd door zijn groen engagement. Je kunt je niet draaien of keren, of je vindt wel ergens iets dat te maken heeft met reduce-reuse-recycle, organic dit en bio dat. Londen en zijn bewoners zijn duidelijk in de ban van sustainabilty.
En inderdaad, bij thuiskomst ontdekte ik dat er zoiets bestaat als de London Sustainable Development Commission die van de stad een rolmodel wil maken op het vlak van duurzaamheid. Mooie uitdaging voor zo’n miljoenenstad die zijn imago op dat vlak ongetwijfeld minder mee heeft dan pakweg Stockholm.

Of Londen zijn ambitieuze doelstelling haalt, weten we pas in 2020. Maar wat nù telt, is dat de stad volop inzet op duurzame initiatieven. En daar kan ze alleen maar bij winnen, want elke stap op dat vlak is een stap in de goede richting.
Dat is althans onze overtuiging bij Artoos. Als duurzame ondernemer engageren we ons om onze interne processen voortdurend te verbeteren. Met aandacht voor mensen, middelen en milieu. Door onze klanten de mogelijkheid te bieden om klimaatneutraal te drukken, willen we het groene virus bovendien zoveel mogelijk verspreiden. En het werkt: steeds meer overheidsinstanties en privébedrijven grijpen deze kans om hun engagement voor duurzaamheid tastbaar te maken.

PS, geheel terzijde, sinds 2007 zijn alle Eurostar treinreizen CO2-neutraal, zonder meerkost voor de reiziger. Je hebt dus geen excuus om niet zelf eens een kijkje te gaan nemen hoe de Londenaars het ervan afbrengen.

Tijdens de sluiting wordt er een nieuwe vloer gelegd in de kantoren. Bye bye zandkleurige vinyl en grijs vasttapijt! Feeststemming alom bij de aankondiging van het nieuws… totdat de adder in het gras zijn kop opstak: alle kantoren moeten leeggemaakt worden, want anders kan die nieuwe vloer natuurlijk niet gelegd worden.

Sinds vorige week wordt elk vrij moment dus benut met het uitmesten van kasten en bureaus.
Voor mij valt dat nogal mee. Ik ben hier een mens zonder papieren. Na amper een paar maanden Artoos en een strikt toegepaste zelfrestrictie op nutteloze prints, blijft mijn aandeel in het papierafval van de studio beperkt. Maar ik geef u graag een blik op de oogst van deze morgen:
- de zoveelste lading fotoboeken. Die zijn al jaren niet meer in gebruik. Tegenwoordig vinden mijn collega’s hun beelden op websites als shutterstock.com;
- een “Gids voor het grafisch verwerken van tekst” uit de jaren ‘80. Hopeloos verouderd, bewijze ook de inleiding waarin de uitgever triomfantelijk aankondigt dat er een heel hoofdstuk over “de floppy” is toegevoegd. Een floppy!? Vind eens iemand onder de 30 jaar die weet wat dàt is;
- bergen diskettes. Daar staan zeker belangrijke dingen op (not!);
- prijslijsten van Dell uit 1998. Iemand geïnteresseerd in een eenvoudige laptop van 100.800 BEF (123.904 BEF incl. BTW en transport)?
- en net nog een doos gigantische elastieken. Die was blijkbaar al lang verloren, want Anita’s vondst werd op luid gejuich onthaald. Soit, die doos wordt dus niet weggegooid.

Alle rommel en oud papier wordt eerst in het berghok verzameld - een tussenstation op weg naar de containers beneden. En het duurde niet lang, of er begonnen terug dingen te verdwijnen uit het vuilnis…
Oude fotoboeken werden mee naar huis gesleurd voor bevriende kleuterjuffen. Zonde om weg te gooien, want ideaal materiaal voor het betere knip- en plakwerk in de kleuterklas.
Herontdekte boeken en magazines over kleurgebruik, typografie, toegepaste grafiek, reclame, … werden opzij gelegd. Altijd fijn en inspirerend om eens door te snuisteren.
En ik kon het niet over mijn hart krijgen om al die mooie boeken met papierstalen richting recyclage te zien vertrekken. Ik heb een zwak voor mooi papier. En die stalenboeken zijn enige notitieschriftjes.

Resultaat? De grote kuis is uitgedraaid op een schattenjacht. Het boeken- en magazinerek in de studio is verrijkt met een hoop hergewaardeerd referentiemateriaal. Papier heeft nog maar eens bewezen wat een aantrekkingskracht het heeft. En ik, ik ben niet langer een mens zonder papieren.

Vorige zaterdag  zakten we met een aantal studiomedewerkers af naar het Graphic Design Museum in Breda. Marijke had iets gelezen over de tentoonstelling ‘INFODECODATA’ en had er geen moeite mee om de rest van de studio warm te maken voor een bezoek. De tentoonstelling ging over datavisualisatie; de manier waarop gegevens en informatie tegenwoordig in beeld gebracht worden. We zagen zeer conceptuele ontwerpen. Niet meteen toepasbaar in onze studio, maar wel inspirerend…

De permanente tentoonstelling van het museum stond wat dichter bij ons bed. Die geeft een overzicht van Nederlands grafisch werk door de jaren heen. Grappig om te zien hoe gedateerd sommige ontwerpen zijn (de flashy 80’s!). Maar ook de krachtlijnen van het Nederlands design springen in zo’n overzichtstentoonstelling in het oog: veel ‘oud’ werk blijft overeind omdat het zo sterk is in zijn eenvoud. Hip hip hoi voor de zuinige, calvinistische achtergrond van onze noorderburen!  Ons op en top grafisch dagje in Breda werd gepast afgesloten met een kunstwandelroute door de stad.

Wat is er aan de hand? Zitten we met problemen? Neen. Eerder een luxeprobleem. We raken het niet helemaal eens wie nu de beste is. Aanleiding zijn de tentoonstellingen van Vlaamse topfotografen  Stephan Vanfleteren (in Gent) en Michiel Hendryckx (van Gent maar tentoonstelling in Antwerpen, fotomuseum).
Voor- en tegenstanders in discussie. Vanfleteren gebruikt een trukje,  Hendrickx vertelt meer, Vanfleteren wordt ‘gehyped’, Hendryckx is  eerder een mediafiguur dan fotograaf blablabla. En ik ben blij. Laat  ze maar discussieren, in deze heeft niemand gelijk, alleen zij die zijn gaan kijken. En gelukkig zijn er dat wel wat. Het zou erg zijn als niemand ooit iets zag en geen mening had. Dus ga kijken naar één van beide tentoonstellingen of doe ze alletwee. We zitten met een  luxeprobleem, 2 sterke tentoonstellingen en veel beelden die verhalen vertellen, ze laten je niet onberoerd. Of het nu Vanfleteren of Hendryckx is, het zal me worst wezen, er is volk naar gaan zien, dat  is het belangrijkste. En het was meer dan de moeite.

Benieuwd of er ook discussie gaat zijn over Dooreman naar de Letter.
Affiche- en boekenontwerper Gert Dooreman (1958) is drie maanden te  gast in het letterenhuis. Doen!

Enkele snappy shots  van onze huisfotograaf . Mooi!

De volledige ‘annual’ staat nu online. Wat me tijdens het bezoek aan de expo al opviel wordt bevestigd. Sommige inzendingen komen beter tot uiting op de website. Droevige afdrukkwaliteit hadden ze daar.

Mijn persoonlijke favoriet van de “Accademia di Comunicazione” wint een tweede prijs in de categorie outdoor. In direct marketing blijkt de meest eenvoudige uitvoering de eerste prijs weg te kapen. Form follows function zullen we maar denken.

Benieuwd wat mijn reisgenoten er van vonden…

Jammer. DM lijkt niet in de smaak te vallen bij de jonge garde hier. Zelfs de genomineerde cases voor de student awards kunnen mij niet bekoren. Het werk van één bepaalde Italiaanse school de “Accademia di Comunicazione” is voor mij dan weer wel van de bovenste plank. Je vindt het allemaal op de studentawards site, maar hier alvast mijn persoonlijke favoriet.

outdoor

En dit is mijn persoonlijke favoriet tot hiertoe. Peter schreef al hoe die studenten zich op allerlei manieren proberen te verkopen. Deze “kanskaart” werd gestrooid in alle hoekjes. Perfect uitgevoerd, helemaal zoals op de oude Monopoly spelletjes van weleer.

Josh Denton krijgt ook van mij een duwtje in de rug. Mooi!

Vers op het menu vandaag en morgen, en eigenlijk een beetje mijn persoonlijke favoriet tot hiertoe

In een gesprek geraakt met een leerkracht hier van één van de 170 scholen…

Studies voor “art & design” in dit land zijn gewoon zo duur geworden, bijna onbetaalbaar eigenlijk. De concurrentie tussen de scholen leidt hier tot een vorm van elitarisme. De studenten zelf : die mogen gewoon een langlopende  lening afsluiten om hun studies te kunnen financieren. De druk om te presteren en om “aan de bak te geraken” is gewoon verschrikkelijk hoog. Op de D&AD expo zelf wringen die studenten zich dan ook in allerlei bochten om zich te verkopen.

Het heeft volgens mij ook een negatief effect. Vroeger zag ik hier wel meer van die “arty-farty” typetjes rondlopen, nu lijkt conformisme wel troef.

Eigenlijk een beetje een mager beestje dit jaar. Als ik de stands bekijk : weinig sterke concepten, maar bij momenten wel bijna sublieme typografie.

Je ziet ook grote verschillen in hoe de scholen zelf het werk van hun studenten presenteren. Soms lijken ze bang van rust en witte ruimte. Andere hebben dan weer zo weinig te vertellen dat ook dat van hun stand afstraalt.

Ik ga nog even kijken bij ‘The Museum of Brands, Packaging and Advertising”. Daar loopt nog een expo over sustainable packaging die me wel aanspreekt.