Author Archive

Het is officieel: the smart phone has killed the postcard. Die conclusie trekt althans een Britse reisorganisator op basis van een enquête bij zijn klanten. 35 % van de respondenten stuurt het liefst foto’s en sms’jes van op reis - floep, direct, via de gsm. Slechts 15 % (vooral 55+’ers, amper 18-24-jarigen) gaat nog voor postkaartjes.

Ik heb nochtans niets dan goeie herinneringen aan postkaartjes schrijven. Het was altijd een vaste activiteit tijdens onze gezinsvakanties. Eentje die bovendien gespreid kon worden over verschillende dagen.
We stuurden, schat ik, altijd een dertigtal postkaarten. Het postkaartenrekje van de plaatselijke dagbladhandelaar werd geplunderd. Mijn broers en ik mochten allemaal een aantal kaarten uitkiezen. Gewoon, wat we het leukste vonden. (jongste broer ging steevast voor de idiote kaartjes met een pratende ezel of zo).
Alleen voor de postkaarten voor de grootouders en andere bejaarden golden strikte regels. Zij kregen, volgens de instructies van papa, steevast zo’n mozaïekkaart vol kleine foto’s - “dan kunnen ze er lang naar kijken”.
Thuisgekomen werd de buit naast de adressenlijst gelegd. Welke kaart was geschikt voor wie. En vooral: wie kreeg dit jaar de idiote ezelkaart van mijn broertje.

En dan het schrijven. Dat gebeurde bij voorkeur ’s avonds. Er werd een sport van gemaakt om op elke kaart iets anders te schrijven. We maakten ons er niet van af met eenvoudige “zonnige groeten”. Of wat had u gedacht!?
De inspiratie vond mijn vader in een wijntje uit de streek. Hij verzon en dicteerde. Ik schreef. Hoe later het werd, hoe ‘origineler’ de vakantiegroeten.
Vooraleer alles de volgende dag gepost werd, werden de laatste kaarten nog eens nagelezen - en eventueel gecensureerd.
Ah, memories!

Maar nu zitten die postkaartjes dus in hetzelfde verdomhoekje als de nieuwjaarskaartjes en de verjaardagswensen.
Zou het niet zijn zoals met alle communicatie tegenwoordig: sturen doen we het liefst elektronisch, maar als het op ontvangen aankomt, dan zijn we nog altijd het meest gecharmeerd door iets tastbaars op papier. Een zorgvuldig gekozen kaart, met de hand geschreven, postzegeltje erop. Speciaal voor jou.

Als we dit weekend nu eens allemaal de adressen van vrienden en familie bij elkaar sprokkelen, en van op vakantie lekker ouderwetse kaartjes naar het thuisfront sturen?
De wereld wordt meteen een beetje mooier, als je ’t mij vraagt.

Zonnige groeten,
Liesbet

We stonden te blinken woensdagavond, toen we de derde prijs in ontvangst mochten nemen tijdens het ecologische evenement Artfusion in Harelbeke. De prijs werd toegekend aan ons project “klimaatneutraal drukken” dat we begin dit jaar lanceerden en waar we bijzonder trots op zijn.
De eerste prijs ging naar natuur.koepel vzw voor hun project “Sol suffit” (zonneovens voor ontwikkelingslanden).

Tijdens de feestelijke avond (het hele evenement was georganiseerd door studenten van de KATHO), kwamen een aantal interessante sprekers aan bod:
- Simon Schillebeeckx van Beco, over duurzame productinnovatie,
- Frederik Hanssens van Thermote & Vanhalst, met een enthousiaste en inspirerende uiteenzetting over duurzaam ondernemen in hun bedrijf,
- Jan Janssen over carrotmobbing - een fenomeen dat overgewaaid komt uit de VS waarbij de koopkracht van consumenten als u en ik op een positieve manier ingezet wordt om ondernemers aan te zetten tot duurzame investeringen in hun zaak.

Klimaatneutraal drukken in een notendop
CO2-uitstoot geldt als een van de belangrijkste factoren met een invloed op de opwarming van de aarde en de achteruitgang van ons leefmilieu en zijn biodiversiteit. Precies daarom is het belangrijk om de CO2-uitstoot te reduceren. Bij Artoos gaan we nog een stap verder: op basis van berekeningen volgens het Greenhouse Gas Protocol, bieden we onze klanten sinds maart 2010 de mogelijkheid om de CO2-uitstoot van hun drukwerk te neutraliseren. Zo wordt hun drukwerk ‘klimaatneutraal’.

Organisaties die duurzaam willen ondernemen, kunnen dankzij klimaatneutraal drukwerk de daad bij het woord voegen. Ze engageren zich immers in de eerste plaats om bewuste keuzes te maken die het milieu zo weinig mogelijk belasten (oplage, papierkeuze, ontwerp, …). En vervolgens berekenen wij het CO2-equivalent van het drukwerk en verbindt de klant zich ertoe om deze uitstoot te compenseren.

Waarom Artoos?
Artoos gelooft in duurzaam ondernemen. Dat wil zeggen dat we ondernemen met respect voor mensen, middelen en milieu. Sinds de zomer zijn we een volledig klimaatneutraal bedrijf en neutraliseren we alle schadelijke CO2-emissies ten gevolge van ons aardgas-, stookolie- en watergebruik, van al ons drukwerk, van het woon-werkverkeer van al onze medewerkers, … We doen dit door te investeren in duurzame en groene ontwikkelingsprojecten.
Uiteraard is deze compensatie voor ons bedrijf een hele investering, maar we zien ze als een duurzame bijdrage aan een beter leefmilieu. Bovendien spoort ze ons aan om onze ecologische voetafdruk steeds verder te verkleinen. Want compenseren is mooi, maar het is natuurlijk nog altijd beter om effectief minder schadelijke CO2 uit te stoten.

Ik heb nog nooit in een bedrijf gewerkt waar collectief verlof bestond. En neem het van me aan: het is een heksenketel, de laatste dagen voor de sluiting. We proberen zoveel mogelijk zaken af te werken om de vakantieploeg niet nodeloos te belasten. De paar klantenbegeleiders en grafici die de boel hier de komende weken gaan rechthouden, zitten immers al helemaal volgeboekt.

Nee, flits me dan maar terug naar eind juni. Toen waren we met de studio in Londen. Het bezoek aan “D&AD New Blood” is een jaarlijkse traditie geworden. Op die beurs stellen pasafgestudeerde grafische studenten hun werk voor. Zeer inspirerend. Maar soms ook déjà vu.
Ik had een beetje het gevoel in de speeltuin van Cannes rond te lopen. Op dat internationaal reclamefestival kom je ook ogen te kort en word je overdonderd door Het Werk. Soms eenvoudig geniaal, maar - zelfs op dat niveau - ook vaak wenkbrauwfronsend.

Wat mij in Londen vooral opviel was dat duurzaamheid hot is. Niet alleen bij de studenten op de tentoonstelling (de jeugd van tegenwoordig doet het goed wat groen bewustzijn betreft), maar in de hele stad.
Het was meer dan 10 jaar geleden dat ik in Londen geweest was. En waar ik vroeger onder de indruk was van het gekrioel van de metropool, was ik nu gecharmeerd door zijn groen engagement. Je kunt je niet draaien of keren, of je vindt wel ergens iets dat te maken heeft met reduce-reuse-recycle, organic dit en bio dat. Londen en zijn bewoners zijn duidelijk in de ban van sustainabilty.
En inderdaad, bij thuiskomst ontdekte ik dat er zoiets bestaat als de London Sustainable Development Commission die van de stad een rolmodel wil maken op het vlak van duurzaamheid. Mooie uitdaging voor zo’n miljoenenstad die zijn imago op dat vlak ongetwijfeld minder mee heeft dan pakweg Stockholm.

Of Londen zijn ambitieuze doelstelling haalt, weten we pas in 2020. Maar wat nù telt, is dat de stad volop inzet op duurzame initiatieven. En daar kan ze alleen maar bij winnen, want elke stap op dat vlak is een stap in de goede richting.
Dat is althans onze overtuiging bij Artoos. Als duurzame ondernemer engageren we ons om onze interne processen voortdurend te verbeteren. Met aandacht voor mensen, middelen en milieu. Door onze klanten de mogelijkheid te bieden om klimaatneutraal te drukken, willen we het groene virus bovendien zoveel mogelijk verspreiden. En het werkt: steeds meer overheidsinstanties en privébedrijven grijpen deze kans om hun engagement voor duurzaamheid tastbaar te maken.

PS, geheel terzijde, sinds 2007 zijn alle Eurostar treinreizen CO2-neutraal, zonder meerkost voor de reiziger. Je hebt dus geen excuus om niet zelf eens een kijkje te gaan nemen hoe de Londenaars het ervan afbrengen.

Tijdens de sluiting wordt er een nieuwe vloer gelegd in de kantoren. Bye bye zandkleurige vinyl en grijs vasttapijt! Feeststemming alom bij de aankondiging van het nieuws… totdat de adder in het gras zijn kop opstak: alle kantoren moeten leeggemaakt worden, want anders kan die nieuwe vloer natuurlijk niet gelegd worden.

Sinds vorige week wordt elk vrij moment dus benut met het uitmesten van kasten en bureaus.
Voor mij valt dat nogal mee. Ik ben hier een mens zonder papieren. Na amper een paar maanden Artoos en een strikt toegepaste zelfrestrictie op nutteloze prints, blijft mijn aandeel in het papierafval van de studio beperkt. Maar ik geef u graag een blik op de oogst van deze morgen:
- de zoveelste lading fotoboeken. Die zijn al jaren niet meer in gebruik. Tegenwoordig vinden mijn collega’s hun beelden op websites als shutterstock.com;
- een “Gids voor het grafisch verwerken van tekst” uit de jaren ‘80. Hopeloos verouderd, bewijze ook de inleiding waarin de uitgever triomfantelijk aankondigt dat er een heel hoofdstuk over “de floppy” is toegevoegd. Een floppy!? Vind eens iemand onder de 30 jaar die weet wat dàt is;
- bergen diskettes. Daar staan zeker belangrijke dingen op (not!);
- prijslijsten van Dell uit 1998. Iemand geïnteresseerd in een eenvoudige laptop van 100.800 BEF (123.904 BEF incl. BTW en transport)?
- en net nog een doos gigantische elastieken. Die was blijkbaar al lang verloren, want Anita’s vondst werd op luid gejuich onthaald. Soit, die doos wordt dus niet weggegooid.

Alle rommel en oud papier wordt eerst in het berghok verzameld - een tussenstation op weg naar de containers beneden. En het duurde niet lang, of er begonnen terug dingen te verdwijnen uit het vuilnis…
Oude fotoboeken werden mee naar huis gesleurd voor bevriende kleuterjuffen. Zonde om weg te gooien, want ideaal materiaal voor het betere knip- en plakwerk in de kleuterklas.
Herontdekte boeken en magazines over kleurgebruik, typografie, toegepaste grafiek, reclame, … werden opzij gelegd. Altijd fijn en inspirerend om eens door te snuisteren.
En ik kon het niet over mijn hart krijgen om al die mooie boeken met papierstalen richting recyclage te zien vertrekken. Ik heb een zwak voor mooi papier. En die stalenboeken zijn enige notitieschriftjes.

Resultaat? De grote kuis is uitgedraaid op een schattenjacht. Het boeken- en magazinerek in de studio is verrijkt met een hoop hergewaardeerd referentiemateriaal. Papier heeft nog maar eens bewezen wat een aantrekkingskracht het heeft. En ik, ik ben niet langer een mens zonder papieren.

Als groentje in de studio van Artoos ben ik meteen ondergedompeld in hun MVO-verhaal.
Klimaatneutraal drukken? Shoot! Ik weet alles over meten, reduceren en compenseren om te neutraliseren. Om ook wat voeling te krijgen met de drukkerij op zich (en onze eigen drukkers niet van hun werk te houden) woonde ik de voorbije weken een stoomcursus van Cevora  bij: “Inleiding tot het grafisch productieproces”. Bijzonder aangename docent, Marc Mombaerts. Een rot in het vak en een goeie verteller. 

Ik heb vooral het verhaal van Oulu onthouden. In die Finse universiteitsstad staat een gigantische papierfabriek met twee productielijnen. Die zijn maar liefst 500 meter lang. En in wezen zijn het eigenlijk gigantische droogtunnels. ’t Is te zeggen: papier maak je met meer dan 99% water, en de rest is pulp. Om al het water uit te drogen, raast het papier-to be door die 500 meter lange machine. En nu komt het: met de warmte die gerecupereerd wordt uit de twee productielijnen wordt het volledige stadje Oulu verwarmd in de winter. Huizen, scholen, bibliotheek, … Ben het even gaan opzoeken: dat fantastische stadje in het hoge noorden telde op 31 maart 2010 maar liefst 139 579 inwoners. Om u een idee te geven, dat is tweemaal Hasselt. Allemaal verwarmd met twee papiermachines.

Toen ik dat hier vertelde, waren mijn collega’s not impressed. Er werd meteen een anekdote van een paar jaar geleden opgedoken. De stroom zou een dag onderbroken worden wegens elektriciteitswerken in de buurt. Op zoek naar een oplossing om Artoos draaiend te houden, werden er generatoren gehuurd in een aanpalende weide: bij StageCo, huisleverancier van Rock Werchter. Om al onze persen aan de praat te houden moesten die mannen generatoren blijven aanslepen. Tot er uiteindelijk zoveel stonden te draaien als jaarlijks op Rock Werchter!

Moraal van het verhaal? (het zijn er eigenlijk twee)
1. Werken bij Artoos is altijd een beetje rock-’n-roll.
2. Drukpersen zijn energievreters.   Maar gelukkig is onze elektriciteit 100% groen - tot in de kleinste lettertjes van ons contract. Dank u zon, dank u wind. Maar nog belangrijker om weten, is dat Artoos ook voortdurend zoekt naar manieren om zijn energieverbruik te verminderen. Zo plaatsten we vorig jaar bijvoorbeeld een oliekoeler op onze compressor. Met de warmte die deze koeler recupereert, verwarmen we - nee, niet heel Kampenhout, maar wel onze magazijnen.

En da’s toch ook niet slecht.

Vorige zaterdag  zakten we met een aantal studiomedewerkers af naar het Graphic Design Museum in Breda. Marijke had iets gelezen over de tentoonstelling ‘INFODECODATA’ en had er geen moeite mee om de rest van de studio warm te maken voor een bezoek. De tentoonstelling ging over datavisualisatie; de manier waarop gegevens en informatie tegenwoordig in beeld gebracht worden. We zagen zeer conceptuele ontwerpen. Niet meteen toepasbaar in onze studio, maar wel inspirerend…

De permanente tentoonstelling van het museum stond wat dichter bij ons bed. Die geeft een overzicht van Nederlands grafisch werk door de jaren heen. Grappig om te zien hoe gedateerd sommige ontwerpen zijn (de flashy 80’s!). Maar ook de krachtlijnen van het Nederlands design springen in zo’n overzichtstentoonstelling in het oog: veel ‘oud’ werk blijft overeind omdat het zo sterk is in zijn eenvoud. Hip hip hoi voor de zuinige, calvinistische achtergrond van onze noorderburen!  Ons op en top grafisch dagje in Breda werd gepast afgesloten met een kunstwandelroute door de stad.